تبليغاتX
کوردستان - من كيستم
 
انسانیت ازادی صلح ودوستی مرام ماست
 
كامنت  قبلي مو خوندم يكي از عزيزان همزبانم مايل بود كه بيشتر خودمو بشناسونم البته برا خودم خصوصي فرستاده بود از اونجا كه اولين بار نيستش از اين كامنتا برام مي ياد خودمم مشتاقم يه كم از خودم بگم كه تسكيني برا تنهائيمان باشه ....

چونكه زور شاره زا نيم به زماني كوردي پيم خوشه ئازيزان كه خوم به زمانيك بناسينم كه زور پيم خوشه نيه به داخه وه  هه مو ئيمه ي كورد باش تر ده زانين بو به زمانيكي ديكه ده نوسين .... باش ده زانم كه .... به راستي هاتومه ئه م دونيا مه جازيه كه بزانم بو ئيمه همه و كاتيك له ژيانمان بن ده ست بو وين هه مو كاتيك پر پر له  ....

امده ايم كه بدانيم كيستيم و چرا امده ايم و چه مي خواهيم جز انكه مي خواهيم انسان زندگي كنيم ايا به نظر شما اين شورش و طغيان است .... اگر چنين است ، اري من شورشيم ، طغيانگرم و عصيانگري كه براي رسيدن به ارمانهايم هر انچه را كه سد راهم باشد خواهم شكست تا به جايگاه انسانيم برسم و فرياد زنم كه من كوردم و زنده ام ....

سلاويك به به رزي چياي قه نديل ....

به گرمي ئاگري زه رتشت ....

به روناكي تيشكي هه تاو ....

به سه وزي به هاري ولات ....

به روني ئاوي زريوار....

به سوري خويني شه هيدان ....

به دريژايي خاكي كوردستان ....

بو ته واوي گه لي كوردستان له هه ر چوارپارچه كه مان و له هه نده ران و له شاخه كان و ئه وي كه كوردي خوش ئه وي ....

ئامانج ناويكي زور زور زور شيرينه به لام من زور ليي خوشم نايه ت....  چونكه باوكم زورتر له نيوي هيرش خوشي ده هات ئه وكاته....  بلام چونكه ئيمه بن ده ستين .... واي خوايه .... ئيمه  ئه ونده بي كه سيم كه ناتوانم نيوي خومان  به دلي خومان  بيت .... باوكم رويشت كه ته زكه ره م ( شناسنامه م ) بو ده ر بينه .... وتويان ناوي چيه وتي و هيرش .... نا نا نا .... نابي ....  چونكه !!!! هيرش ماناي زور گرينگه ، سياسي و.... چونكه ئيمه ي كورد زور زاناين باوكه م وتيو نيوي ده نيم ئامانج به لام بو من هه ميشه هيرش ه چونكه ده بي روله ي من هيرش به سه ر زولمو ئه شكه نجه كات .... ( اخه اونا نمي فهمن كه امانج از هيرش .... بماند ولي حالا من دوتاشون دوس دارم چرا كه من هميشه هيرش مي كنم براي ئامانج هايم چه با قلم چه با اسلحه و چه با چنگ و دندان .... )

 ئه م كاته كه ده نوسم .... خويندكارم له زانكوي عه ل  لامه ته باته بايي تاران و مه د ه د كاري ئيجتماعي ده خوينم ( مددكاري اجتماعي ) جوريكه له كومه ل ناسيه ....

اره ....

اره .... مي گم ....

منم فرزندي از كوردستان ....

منم خود خود غم ....

منم خود خود درد ....

منم خود خود غربت ....

منم خود خود بي كسي ....

اما من و تو گر با هم باشيم مي شويم ما....

مي فهمي ما ....

ما پر انرژيم ....

ما پر نشاط پر قدرت و پر انديشه و تفكر ازادي ....

و ما ازاديم چونكه ما با هميم تا اخرين تنفس زندگيمان ....

بچگامو يادم نمي ره ....

اره .... اون لحظه من كه چشمانم را گشودم كنارم مرداني بودند كلاش بدست كه براي ازدي مي جنگيدند واه چه روزايي بود صداي توپ و تانك و فرياد كودكان و زنان .... جايي كه من در ان به دنيا امدم به ان مي گفتند مقر .... مي فهمي كه .... مقر ، مقر شير مردان  كوردستان ....( مقري هيزي شاهو كه زوبه يان له و كاته خه لكي مه رخيل بون ....)....

واي هرگز شيون زنان و بخصوص مادرم را كه بر سر مي زد را فراموش نخواهم كرد .... واي مرداني كه تا ديروز من را مي بوسيدند و من متقابلن اسلحه شان را مي بوسيدم را هرگز فراموش نمي كنم .... واي چرا من ديگر نمي ديدمشان .... واي چرا همه شان غرق در خون روي بلانكارد به هلبجه ي شه هيد بر مي گشتند  و مادران ما....

واي چرا ما اجازه نداريم به خاك خودمان برگرديم و اونجا زندگي كنيم .... مي دانم كه ما متهم به غربت زيستنيم .... مشكلي نيست چون ما زنده ايم .... و فرزندان كوردستان هميشه زنده خواهند بود ....

اگر پدران ما فريادهايشان در كوهستان هاي كوردستان بود كه كسي جز خود كورستان صدايشان را نمي شنيد امروز فرزندان ما فريادهايشان و انچه را كه انان مي گفتند و مي خواستند در دانشگاهها به گوش تمامي دنيا خواهند رساند .... كه اين را هم مديون غربتيم ....

۲۵ بهار از زندگيم گذشته اما انگار بچه اي هستم كه تازه متولد شد ه است چرا كه روز دانشجو را كه چند روز قبل است را به ياد مي اورم كودكيهايم را يادم مي ايد كه دائيم و عزيزانم اي رقيب را مي خواندند و من سرمست مي شدم اما الان من مانند داييم همان جوان ۲۵ ساله هستم كه اي رقيب را با تمام وجودم مي خوانم با اين تفاوت كه داييم كه معلم بود اي رقيب را در كوهستان هاي كوردستان و دشت شارزور مي خواند كه بيش از ۲۵ سال رنگ زندگي را به چشمانش نديد و در خون خود غلطيد اما با خونش درخت ازادي را براي من به ارمغان اورد كه من هم بعد از ۲۵ سال گذشتن بهار زندگيم اي رقيب را در دانشگاهها مي خوانم و دنيا را به وجد خواهم اورد كه اينان كيستند كه صدايشان تمام اسمان را پر كرده است ....

ئه ي ره قيب هه ر ماوه قه ومي كورد زمان                  نايشكيني دانه ري توپي زه مان

كه س نه لي كورد مردووه ، كورد زيندووه                    زيندووه قه ت نانه وي ئا لا كه مان

يك كوردستان .... 

دو ديموكرات .... 

سي پيشمرگه ....

بژي كوردستان ، بژي گه لي كورد ، بژي ئينسان و ته واوي ئا زادي خوازان ....

زنده باد انسانيت صلح و دوستي و برابري و ازادي ....

 

  نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم آذر 1386ساعت 18:59  توسط آمانج عزيزي  | 
 
  POWERED BY BLOGFA.COM