تنبلي

امروز شب شعر بود تو دانشكده منم طبق معمول هميشه دير رسيدم اينبار دير تر از هميشه ....

مناسبتش روز دانشجو بود حيف شد من نرسيدم ، اخه سرود دانشجوا كه من عاشقشم را خونده بودن

يار دبستاني من ، با من و همراه مني ....

دست من و تو بايد اين پرده ها رو پاره كنه

                                                                   كي مي تونه جز من و تو درد ما رو چاره كنه

مث پارسال حرف دلاشونو بچه ها نوشتن كاش منم بودم ....

پارسال منم نوشتم :

شيوه ني من شيوه ني ئينسانيه  ( فرياد من فريادي انسانيست )

اما نوشته ي يكي از بچه ها رو هرگز فراموش نمي كنم :

دستي كه نان مي دزدد ازادي نمي دهد