دانشگاه پادگان نيست

هوا الوده است ، بوي تعفن همه جا را گرفته ، در لجن زاري زندگي مي كنيم كه جايي را سراغ نداريم هوايي تازه تنفس كنيم ، چند سال پيش براي فرار از تعفن به دانشكده پناه مي برديم كه كمي هواي تازه تنفس كنيم ، گوشه هايي از دانشكده نيمچه هوايي براي تنفس بود و كمي مي توانستي تنفس كني .... ديگر جايي را سراغ نداريم كه تنفس كنيم هوايي را .... واي تعفن در حال رسوخ به دانشكده مان است .... بيائيم و غفلت نكنيم كه اين جا نيز بوي تعفن ما را نيز الوده نكند ....

چند روز بعد روز دانشجوست و همچنان دانشجويان فرهيخته ي سرزمينمان مي خواهند فرياد زنند :

دانشگاه زنده است ....

ياد روز دانشجو مي افتي دور و برت را مي پايي ياري را نمي بيني ، واي دوستانم كجايند .... در خيالات سالهاي پيش و خاطرات بودن با دوستان گم مي شوي .... ناگهان به ياد دوستان و يارانت مي افتي كه سال ها پيش خونشان را براي ابياري درخت ازادي فدا كرده اند ، ياد دوستاني مي افتي كه همدمشان ميله هاي سرد زندان است ، ياد اناني مي افتي كه از حياتي ترين حق خود كه همان حق زندگي و تحصيل است محروم شده اند ، ياد اناني مي افتي كه مدال افتخار ستاره دار شدن را به دوش مي كشند ، ياد اناني مي افتي كه تا ديروز كنارت سر كلاس ها حاضر بودند و كلاس را به چالش مي كشيدند و ماها حض  مي برديم ، اما صندليهايشان را كه نگاه مي كني جز تصويري خيالي چيزي از انان نمي بيني ، كجايند دوستان : تعليق خرده اند ، محروم از تحصيل اند ، از امدن به دانشكده محروم شده اند و بدتر از ان در دادگاهها بايد اتهاماتشان را پاسخ گويند و در جاي متهم نشسته اند ....

پاك گيج شده ام مگر اينان بچه هاي همين انقلاب نيستند مگر همه ي انان با صداي شليك مسلسل و ارپي جي بمب و صداي اژير قرمز چشم به جهان نگشوده اند ، مگر اينان همان فرزندان پدرانمان نيستند كه در خون خود غلتيدند ، مگر فرزندان مادراني نيستند كه در داغ فرزندانشان دق مرگ شدند ، مگر اينان همان فرزندان سرزمينمان نيستند .... نمي دانم چه كرده اند كه اينگونه شلاق خفقان را بايد با تمام وجودشان حس كنند .... واي به روزگارمان چه امده كه بايد فرزندانمان در كميته ي هاي تفتيش عقايد جواب اتهاماتي را بدهند كه براي ان زنده اند ....

اولين سوالي كه ازت پرسيده مي شه ؟ ورود غير قانوني به دانشكده ؟! ( فكر كنم بايد كلاس كه نداريم حق ورود به دانشكده را هم نداريم ) ( ولي بخدا من كلاس داشتم همون لحظه هم .... ) تا مي رسي به خنده دار ترين  و اخرين اتهام توهين به مسئو لين نظام و اقدام عليه امنيت ملي !!!! انوقت از ته دل خند ه ات مي گيرد از اين چرنديات .... مگر مطالبه ي حق تنفس و حق زندگي ، جرم است ....

شوراهاي صنفي و انجمن هاي اسلامي را پلم مي كنند كه به اهداف خام و بچه گانه اشان برسند .... زهي خيال باطل .... چرا كه دانشگاه زنده است و اجازه نمي دهند تعفن جامعه ، دانشگاهها را الوده كنند ....

دانشگاه زنده است ....

براي ازادي ، برابري  ، صلح و دوستي و رسيدن به مقام انسانيمان تعليق كه سهل است ، اخراج كه سهل است ، زندان كه سهل است ، تا پاي جان در رسيدن به اهدافمان خون را نثار ايندگانمان خواهيم كرد ....

تا ازادي ....