هه لبچه

پانزده ی مارس که هات

زه وی شه ق ،  شه ق بو

ئه ری ئه و روژه ، جیهان سه ر کز بو

سالی هه شتاو هه شت

سالی ئازیتی

سالی خوواردنی زوخاو له گه ل ئیش

ناچی له بیرمان هه رگیز ئه و روژه

ئاخور کون کون بو جه رگ مان له و روژه

بووکی کوردستان کوژرا له و روژه

مافی مروفیش نه ما له و روژه

کوردان رژاوه خوینتان له م روژه

 ده بی بسینن حه قتان ، له م روژه

                                                                            نیشتمان

                                                                           ۸۴/۸/۱۳

                                                                       تاران ــ پازوکی

امروز بزرگداشت بمباران شیمیایی هلبجه بود ....

رفتم دانشکده ادبیات دانشگاه تهران درست مث هر سال در طول این ۴ سال دانشگاهم و خیلی خوشحالم از اینکه امسالم زنده بودم و تونستم در این مراسم شرکت کنم ....

هر سال حس عجیبی در این روز بهم دست می ده اخه راستش من و خاک هلبجه سالهاست با هم عجینیم....

امسال حس عجیبی داشتم خیلی گرفته بودم و از اینکه هرگز نخواستم در این مراسم حرفی بزنم ناراحت بودم چرا که حرف برای گفتن زیاد داشتم و دارم اما خوب زود احساساتی می شم و نمی تونم جلو خودمو بگیرم برا همین امسالم سکوت را بر فریاد ترجیح دادم....

وای خدای من سال اول با چه عشقی آمدم و چه انرژیی داشتم ، تب و تاب اون روزها رو هرگز فراموش نخواهم کرد....

نمی دونم چرا خیلی احساس تنهایی می کردم و بغضم داشت می ترکید ....

خدا می داند سال دیگر چه حسی داشته باشم البته اگه زنده بمانم ....

وای اگه نتونم صحبت کنم سال دیگه به یقین می میرم ....

شاید که روزی ....