سال نو

سال نو را به تمامی وبلاگ نویسان و دوستان تبریک و تهنیت همراه با زیباترین و خوشبوترین گلهای کوردستان ....

سال نو

سال اندیشه ، تفکر و آزادی بر همه مبارک

سالی که گذشت

سال تجربه  ، سال احساس ، سال عشق و عاطفه برای من

سال تجربه ، سال تجربه ، سال تجربه ، سال تجربه

هر روز ما تجربیات نوی را کسب می کنیم اما امسال برا من پر پر تجربه بود  ، تجربه هایی گرنبها که هیچ قیمتی نمی شه رو اون گذاشت جدا به زندگیم جهت داده تازه حس می کنم خودمو پیدا کردم و دارم به هویتم می رسم ....

نت برا من دنیایی زیبا بوده و هست و پر از تجربه های گرانبها اما خب همیشه روزگار بروفق مراد نبوده و نیست ....

می خوام برا ارشد بخونم البته شروع کردم نه جدی اخه هنوز تو تعارضم زبان بخونم برا ادامه تحصل در خارج یا اینکه همین جا بمونم و خدمت کنم حالا ببینیم چی می شه

با تمام انرپی پیش به سوی موفقیت و ازادی انسان ....

تا ازادی....

دوستان وبم

سلام بر انانی که هر از چند گاهی به وب من سر می زنن و با عرض هزاران تبریک و معذب بودن خودم که مطالب کوردی را که می نویسم فارسی ترجمه نمی کنم

کامنت قبلیم آقا فرزاد گل بهم گوشزد کرده بود و کارشم کاملا درسته و راست می فرمایند چشم از این به بعد سعی می کنم ترجمه کنم ....

سال نو بر تمامی وبلاگ نویسان و عزیزان و دوستانم مبارک باد.

سالی پر از موفقیت برای همه ی شما عزیزان ارزو دارم هر چند که می دونم اکثریتشان سال نو و این عید براشون مفهومی نداره به هر حال بازم سال نو مبارک

هه لبچه

پانزده ی مارس که هات

زه وی شه ق ،  شه ق بو

ئه ری ئه و روژه ، جیهان سه ر کز بو

سالی هه شتاو هه شت

سالی ئازیتی

سالی خوواردنی زوخاو له گه ل ئیش

ناچی له بیرمان هه رگیز ئه و روژه

ئاخور کون کون بو جه رگ مان له و روژه

بووکی کوردستان کوژرا له و روژه

مافی مروفیش نه ما له و روژه

کوردان رژاوه خوینتان له م روژه

 ده بی بسینن حه قتان ، له م روژه

                                                                            نیشتمان

                                                                           ۸۴/۸/۱۳

                                                                       تاران ــ پازوکی

امروز بزرگداشت بمباران شیمیایی هلبجه بود ....

رفتم دانشکده ادبیات دانشگاه تهران درست مث هر سال در طول این ۴ سال دانشگاهم و خیلی خوشحالم از اینکه امسالم زنده بودم و تونستم در این مراسم شرکت کنم ....

هر سال حس عجیبی در این روز بهم دست می ده اخه راستش من و خاک هلبجه سالهاست با هم عجینیم....

امسال حس عجیبی داشتم خیلی گرفته بودم و از اینکه هرگز نخواستم در این مراسم حرفی بزنم ناراحت بودم چرا که حرف برای گفتن زیاد داشتم و دارم اما خوب زود احساساتی می شم و نمی تونم جلو خودمو بگیرم برا همین امسالم سکوت را بر فریاد ترجیح دادم....

وای خدای من سال اول با چه عشقی آمدم و چه انرژیی داشتم ، تب و تاب اون روزها رو هرگز فراموش نخواهم کرد....

نمی دونم چرا خیلی احساس تنهایی می کردم و بغضم داشت می ترکید ....

خدا می داند سال دیگر چه حسی داشته باشم البته اگه زنده بمانم ....

وای اگه نتونم صحبت کنم سال دیگه به یقین می میرم ....

شاید که روزی ....

 

دلم تنگ شده براش ....

وای دمه عیدی چقدر دلم براش تنگ شده ....

اره خیلی خیلی خیلی دلم برا ماشین قشنگم تنگ شده

کاش نمی فروختمش به قول بابام که ره چرمگ را

وای چه روزایی رو با هم داشتیم

وای یادش بخیر ، ایران زمین .....

هر وقت خسته می شدم یا اعصابم خرد می شد باهاش می رفتم ایران زمین و هرگز عصرهای ایران زمین تابستان را فراموش نمی کنم ....با اینکه تنها بودم اما جوونای اونجا رو و شادابیش و نو می دیدم منم شارز می شدم یادش بخیر خیلی حال می داد ....

وای از سرعت بگم ....

سرعت ، سرعت ، سرعت ، سرعت ، سرعت .....

اره من عاشق سرعتم وای چه حالی می دادی ..... با پیکان خوشکل مامانیم باورم نمی شد ۱۸۰ و کم کم کمش ۱۴۰ بود تهران -اوه و بخصوص اتوبان صیاد لویزان هر روز می رفتم و کلی حال می کردم ....یادش بخیر گذشت اون روزا هم....

ماشین مامانیمو دوبار تعمیر موتور کردم و گربکسش رو دوبار اوردم پایین بابام می گفت ماشین بدیه اما می گم بابا جوون : سرعت ، سرعت ، سرعت ، اره عشق من سرعت، کاش نمی فروختمش ....

یاد مسافرام :دکتر ، مهندس ، دختر ، سر ، جوون و پیرو ....

معتاد و الکلی ، دزد و وای نگو از روسپی ....

خدا از روسپی ها و بخصوص بعضی دخترا نگذره چقدره اعصاب ادمو خرد می کردن بعدش با یه خاک تو سرت و بی عرضه نوش جان کردن ادم ماشین ترک می کردن ....

بماند حالا خودم و خدام بدونیم بهتره ....

مردم ما چقدر حرافا همیشه مخ منو می خورن تو ماشین ، نوار می زاشتم حرف می زدن ، نمی زاشتم اذیت می کردن و ..........

یاد شبهای سر عباس اباد تا ونک بخیر .... وای نگو از پارک ساعی ....

تصادف مزخرفم تو خیابون دریا شت دانشکده .... افتضاح بودش ....

وای یاد اون رو تو میرداماد ماشین لامسب آتش گرفتم و الانم که الانه خاطره اون روز ازارم می ده ....

دل را زعزا در آوریم

سلام باز اومدم

وای چه دلی از عزا در اوردم کلی نوشتم

خیالمم راحته ، اخه تصمیم گرفتم برم شهرستان و حسابی خوش بگذرونم

پاک خسته شدم از شلوغی این تهران خراب شده (البته با احترام به ادماش و خاکش )

وای بهم برات شده سال ۸۷ بهترین سال زندگیمه ....

ارشد اولین قدممه برا پیروزی ....

تمام انرژیم را خواهم گذاشت که آنی از کرده هایم پشیمان نشوم ....

حیف فرصت ندارم وبلاگ همه دوستان رو سر بزنم اما قول می دم در اولین فرصت مال همه رو بخونم ....

به امید چهارشنبه ای زیبا و سالی نو برای تمامی انسانها و بخصوص تمامی دوستانم و مهمتر از همه برای نزدیک ترین عزیزان و دوستان همیشه همراهم ....

نیشتمان

به ره و رووبار ده چم هه ر روژ

روو له شاخان ، روو له باخان

پشت له دونیا ، روو له کوردان

له روزی تار ، پر به گریان

دژبه دوژمن ، دل پر له قین

روو له ئاسو ، روو له هیوا

به ره و   روو بار ده چم هه ر روژ

                                                                           نیشتمان

                                                                         ۸۶/۱۲/۲۴

                                                                کات ژمیر ۲ به یانی

                                                                          تاران

زور به تینم

زور به تینم

زور خه مینم

دلداریکی بی ئه وینم

له ناو خه ما بی ره قیبم

ئینسانیکی پربرینم

زور به تینم

بو ئه وینم ،  زور به قینم

به لام ئیستا

من زه لی لیم

له ناو خه ما بی شه ریکم

ئینسانیکی بی نیشانم

وه ک کوردستان پربرینم

زور به تینم

دلداریکی بی ره قیبم

                                                                              نیشتمان

                                                                       ۲۷۰۷/۱۱/۳۰ کوردی

                                                                                تاران

 

رنجیده ام

ز خود رنجیده ام بازم در این شب

نمی دانم ،چرا اشفته حالم هرشب

ز کین تنهایی و وابستگی

بی قرار و گرفتار و پریشانم ،  من امشب

قلم را در نوشتم نیست یاری

چرا که اشفته شد از دستم امشب

خدایا تا به کی این بار غم را

بر (به ر) دوش قلم اندازم هر شب

مرا جز یار با وفا نیست کاری

جز اندیشه در عشق او ، نیست حالی

چرا زیبا رخان در پناه عشق تارند

چرا این سان غرق در طوفان حزب بادند

چرا عزلت نشین بی وفایند

ز دنیا فارغ و روباه روزگارند

کنون هر شب گرفتار عشق یارم

چنان در قید این سودای بی نشانم

که خواهم خود بر آشوبم

زعشق و پاکی و رسم خدایی

زعشق و پاکی و رسم خدایی

                                                                                              نیشتمان

                                                                                             ۸۶/۱۲/۱۸

                                                                                         تهران ـــ سبلان

ليت ره نجاووم (ازده ام از دست تو ....

ئه ي ولاتي پر ئه ويني ، بي ئه وينم

ئه ي ولاته خويناويه كه م

ئه ي ولاته خه مينه كه م

ئه ي ولاتي پر ئاواتي ، بي ئا واتم

ده زاني تو ليت ره نجاووم

چونكه ته نيايي ، ئه وينداري

برينداري ، ئه وينداري

منيشت كرد

تو پر له خه م ، پر له ئه وين ، پر له برين

منيشت كرد

تو پر له ده رد

له ئه شكنجه و ته نيايي و خه م

                                                                                                نيشتمان

                                                                                     تاران ــــ شه قا مي قه سر

                                                                                        ئيواره يكي خه مناك

                                                                                       ۱۵/۱۲/۲۷۰۷كوردي      

 

اي سرزمين پرزعشق بي عشق من

اي سرزمين هميشه خونين من

اي سرزمين هميشه غمين من

اي سرزمين پر ز ارزوي بي ارزويم

مي دوني خيلي ازت رنجيده ام (مي دوني چرا !!!!....

چرا كه تنهايي ، تنهاي عاشق

زخم ديده ي روزگار عشق و پاكي به فرزندانت و خاك مقدست ....

تو منم پر غم ، پر عشق و رنج فراق كرده اي

اره تو بودي كه من و اينجور بار اوردي

پر درد ، پر شكنجه ، تنهايي و غم

                                                                                           نيشتمان

                                                                                   تهران ـــ خيابان قصر

                                                                                     غروبي غمگين

                                                                                      ۱۵/۱۲/۱۳۸۶

 

خوشه ويستم

خوشه ويستم

دلم ته نگه

ليت ره نجاووم

دلم پره

هه ناسه كه م ، ئازيزي من

دلداره كه ي خوشه ويستم

بو چي ئه بي ئه تو ، وا بي

قسه ي دلت به زار نه كه ي

دروو له گه ل ئه من بكه يي

بيروهوشم له سه ر ببه ي

قه ت بيريكيش له من نه كه ي

.......................................

گر بته وي ئه تو وا بي

له بير ده كه م چاوي جووانت

له بير ده كه م قسه ي زارت

دلم ته نگه

ليت ره نجاووم

هه ناسه كه م ، خوشه ويستم

                                                                                                   ۱۵/۱۲/۲۷۰۷كوردي

                                                                                                      نيشتمان

                                                                                                سر كلاس بررسي مسائل

                                                                                                    اجتماعي ايران

                                                                                              ساعت ده وبيست دقيقه صبح

 

انسانم ارزوست

حالم از جامعه اي كه زيستن در ان جز با دروغ امكان پذير نيست به هم مي خورد ، از همه بدتر حالم از اكثراطرافيانم حتي خودم نيز هم ....

راستش چندشم مي شود از موجودي به اسم انسان ....

چرا كه هميشه اين انسان است كه تداوم حيات حيوان صفتيش را در تلاش است به اميد انكه اسايشي يابد و فراغ از دردهاي انسانيت براي خود بيارامد و زندگي را جز در دروغ ، خيانت ، ريا و فريب نمي بيند ....

واي خداي من چقدر ما انسان هاي زمين به هم دروغ مي گوئيم و هميشه اني نيستيم كه مي گوئيم و نشان وي دهيم و ريا دروغ ، خيانت نه هنجار و رسوم و عادات ما باشد بلكه جزو ارزشهاي لاينفك زيستنمان  شده است و ما هميشه در ناخوداگاه و خوداگاه خود داشته وداريم مدام ان را پرورش مي دهيم و يادگاري براي نسلهاي اينده امان مي گذاريم ....

از همه جالب تر اينكه همه بر ان واقفيم و مي دانيم واشراف كامل بر اين مسائل داريم و مدام ديگران را محكوم كرده ومي كنيم دريغ ازان كه قدري تامل كنيم وبه اعمالمان بينديشيم ....

دروغ ، خيانت ، ريا ، فريب و مكر انچه كه با تمام وجودم از ان متنفر بود و هستم چرا كا با تمام وجودم حسش كرده فهميده ام ودرك كرده ام  ....

به اميد ان روز كه انساني يافت شود كه انسان باشد تا كه تسكيني براي دردهاي نگفته امان باشد و در كنار هم تا ابد بياراميم و براي ارزوهاي انسانيمان بجنگيم و تلاش كنيم ....

برخوردهاي ما با اطرافيانمان تجربياتي بس گرانبهاست كه راه زيستن را به ما مي اموزد ....

با كمال احترام به تمامي انسان هاي صادق كره ي خاكي

خور،خواب و شهوت

خيلي ازار دهنده هستش كه خور و خواب و شهوت هدف بشه ....

همان چيزي كه الان باب شده و اكثريت ما ادما هدفمان شايد همين باشد ....

اطرافيانم را كه نگاه مي كنم شايد واقعيت همان باشد با اينكه همه از اقشار .... هستند ....

از اينم بگذريم ....

هميشه تنفر داشتم از همچين ادمايي ....

برا همين از خودم شروع كردم و ياد ۵ سال پيش مي افتم ....

شهوت رو در خودم كشتم و به ناخوداگاه فرستادم از بس در تفكرات .... غوطه ور بودم خواب هم از سر ربوده شده بود و خوراكي به غير .... نداشتم ....

اما سن كه مي ره بالا و ادمي اگاه تر كه مي شه اروم اروم با واقعيتهاي موجود كنار مي ياد ....

از ابان ماه شروع شد و تقريبا اولين كاري كه كردم شهوت رو در خودم زنده كردم و اين حس زيباي انساني رو زنده كردم اما نه مث اطرافيان كه هدف قرارش دهم بلكه وسيله اي براي رسيدن به اهداف و زندگي عادي هر فردي .... البته نه اون شهوتي كه اكثريتمان از اون برداشت داريم بلكه عشق كه با شهوت اميخته است .... اري عشق را در خودم زنده كردم ....

خوابمو تنظيم كردم و ديگه دارم يواش يواش خوراكمم تنظيم مي كنم ....

تمركزم بهم ريخت بازم اما خب ....

براي رسيدن به اهداف انسانيمان اولين كارمان تنظيم خواب .... خوراك خوب .... و از همه مهمتر عاشق چون خودي بودن .... فقط فراموش نكنيم شهوت و.... وسيله اي هستند ضروري و نمي توان به هيچ عنوان انرا در خود كشت بلكه تعادل در زندگي مهمترين امري است كه بايد به ان رسيد ....

خدايي از روزي كه شبارو زود مي خوابم خيلي خوشحالم و كل برنامه هام طبق معمول انچه كه مي خوام جلو مي ره به اميد رسيدن تمامي انسانها به ارزوهايشان ....

چند روزي هستش خوندن ارشد برا سال ديگه رو شروع كردم و اگه اينجور پيش برم به اميد خدا ....

روان سالم ما بستگي خيلي زيادي به جسم سالم مان دارد پس هرگز سلامت جسممان را فراموش نكنيم و يادمان باشد كه :

 كه اگر خاطرمان تنها ماند در اينم ديار

عاشق هر بي سرو پايي نشويم ....