| تبليغات | X |
انسانیت ازادی صلح ودوستی مرام ماست |
حتي نمي خواهم كوردستان و شهيدانش ازارم دهند چرا كه انان نيز به راضي نيستند ....
مي خواهم از نو سر از خاك بيرون اورم لخت و پاك و عاري از هرگونه درد و رنج ....
مي خواهم بار ديگر از شكم مادرم زاده شوم عريان و اما نه با گريان بلكه خنده و قهقه اي نو ....
ز سر مي گيرم اغازي نو را كه سالهاست با خود در تعارضم كه اغاز كنم يا نه ....
راهم را زسر مي گيرم و با گامهاي استوار جاي پاييم را محكم خواهم كرد تا به هرانچه خواهم برسم ....
توكلت علي الله ....
اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله
توكلت علي الله ....
به ياري حق زندگيم را ز نو اغاز خواهم نمود ....
كتابهايم را به اغوش خواهم گرفت و بار ديگر از نو شروع خواهم كرد ....
با واقعيت بايد اشتي كرد و مي كنيم ....
بسم الله ....
نوشته شده در سه شنبه هجدهم دی 1386ساعت 15:12 توسط آمانج عزيزي
|
دلم تنگ شده برات ، ۲۰ ساعتي هستش كه نديدمت ، بخدا بغض گلومو گرفته ، دارم از درد مي سوزم ....
خدايا بابا زنده باشه كه بتونم زحماتش و جبران كنم .... خدايا ازت التماس مي كنم .... خدايا دلم و نشكن .... تو رو به بزرگيت قسمت مي دم زنده نگه هش دار تا بره و از اين غربت و غريبي نفرين شده ازاد شه ....
بابام هنوز از سر كار برنگشته باهام تماس گرفت كه من امشب نمي يام خونه ؟! اخه رستوران خيلي شلوغه ....
اره بابام تو يه رستوران ۱۶ ساله اشپزه و خب ديگه امشبم كه تعطيل بوده سرشون شلوغه و بابامم با اين سن نه كه دل ما رو هميشه شاد مي كنه به انسان ها هم كمك مي كنه .... خدايا يعني مي شه زحمتاش و جبران كنم ....
حالم خيلي گرفته رفتم دنبال دفتر خاطراتم كه بقيه رو از رو اون بنويسم كه اروم شم حالا ديگه نمي تونم بنويسم فكرم ازاد نيست .... از بغض دارم مي تركم دفترمو اوردم و مي نويسم برا باباي زحمت كشم ....
سلام
پدر جان سلام ....
سلام و هزاران درود بر تو و زحماتت .... پدر جان زحماتت و هرگز فراموش نخواهم كرد ....
عرق كردن در سرما و گرم شدنت در گرما را كنار ديگ هاي بخار و اتاق كوچك پر از تنهايي هرگز براي اني هم از يادم نخواهد رفت ....
صبوريت فراموش نشدني و قابل تحسين ....
من مددكارم و اموخته ام دانش مددكاري را .... اما عملا مي بينم مددجويي هستم كه تنها مددكارم تو هستي .... نكند بابايي تو هم مددكاري خوندي و به من نمي گي .... نكنه روزگار تو رو مددكار كرده .... بخدا همه برخوردات و رفتارات مث مددكاراي كار كشته هستش .... بابا بخدا بهت افتخار مي كنم ....
سكوتت هست پر زمعنا .... خالي ز مكر اغنيا .... ( البته اين شامل مامي دانشگامم هستش :استاد عسكري .... )
از تمام صورتت رنج و درد و سختي فرياد مي زند ، حرفهاي نگفته ات دل ناارام ما را خون مي كند ....
يادش بخير خاطراتي كه تو كودكي برامون مي گفتي از داستانهايي كه پدران ديگر از كتابها مي گن اما داستانهاي تو همه اش داستان عشق و دلدادگي تو به سرزمينت و واقعيتهاي موجود جامعه بوده ....
عشق به سرزمين ، به خانواده ، مادر بچه هايت و بچه هايت و نوه كوچولوت قابل تحسين و ستايشه ....
الان ياد پدراني چون تو افتادم و مي خوام از خودم و همنوعانم گله كنم :
كوردهاي خوابگاه وراميني چرا ؟!
چرا ؟! چرا ؟! چرا ؟! چرا ؟!
چرا بايد همه اينگونه باشيم ، پردرد اما بي هويت ، پررنج اما همه پر زسكون ، پر اه بي تحرك و هزاران هزار مسائل ديگر كه خود شما بهتر واقفيد ديگر .... بماند ....
بدانيم كه هوسهاي چند روزه زندگي گذراست ، زيستن در هوس هاي چند روزه روزگار تا كي ، هوس هاي زودگذر جواني چيست كه ما بدان دل خوش كرده ايم ، گذشته هست و غير قابل انكار و فراموش ناشدني، گنجينه اي پر از دانش براي ماست با تجربياتي نانوشته ....
مردانگي ، صداقت ، انسانيت ، پاكي ، تعهد ، اخلاص ، هميشه بوده و هست .... دانش گنجينه ي توست ، تجربه راهنمايت ....
بكوش و بدستش بياور ، حقت گرفتني است عزيزان من ، تا صدايمان در نطفه باشد و دم نزنيم هماني هستيم كه بوده ايم و در لاك خود خواهيم ماند بيائيم و بزدائيم صداي نفرت و خفه شده را از حلقوم اين ملت رنجديده ....
اين مائيم كه جامعه را مي سازيم و هيچ تهاجم فرهنگي و .... نمي تواند ما را از هدفهايم دور كنند ....
پدرانمان ، مادرانمان و تمامي انسان دوستان را هرگز فراموش نكنيم ....
بيائيم از خود و جامعه با اعمالمان راضي شويم و هر انچه را كه دوست داريم بدست بياوريم .... خود بدست اوريم زيباتر از ان است كه ببخشايند بر ما ....
بابايي اين از سفارشاتت بود كه رسوندم به دوستام .... ياد اون روزاي سخت بخير ....
نيشتمان
۸۳/۱۱/۲۷
تهران ـ خوابگاه وراميني
خه مي باوك
خه وتووه باوكم چاوي پر له ره نج
په رؤشه ئاغام دلي پر له ده رد
نيگاي ئه و چاوه ي ها له ناو خه و دا
دل ده له رزينه ده ته زينه دل
ده ترسم بمري
جيم بيلي ته نيا
جلي بو نه كرم ماچ نه كه م چاوي
نه بينم كه وا خه وتووه له لام ( قه ت به ده رد نه بينم كه خووتوه له لام )
نه بينم كه وا ئه و نيه له لام ( مه رگت نه بينم قه ت )
ببينم كه وا:
ئيش نيه له لاي توراوه له ئه و ژاني روژگار
له سه ر جيگه كه ي ، خه وتووه بي بي خه م
خه ويكي شيرين ، خه ويكي ئارام
تكايه خودا:
گويت له ده نگم بيت
نه كه ي شه رمه سار
مني بي وه جاخ
له لاي روژگار ، له لاي روژگار
نيشتمان
۸۵/۱۱/۲۷
تاران ــ پازوكي
نوشته شده در شنبه هشتم دی 1386ساعت 0:26 توسط آمانج عزيزي
|
زيستن در غربت را كه تجربه كني به ياد دوست خواهي افتاد كه چه مي كشد اين عاشق بي همتا از دوري معشوق ....
عاشق اوست ، معشوق اوست ، تنها اوست كه مي فهمد عشق را ، كه حس مي كند فراق و درد معشوق را ....
چه مي كشد اين عاشق والا مرتبه از اين معشوق هاي دون صفتش اما باز دوستشان دارد و به انان عشق مي ورزد ، هر چند به جنگش در ايند منكرش شوند ، كفران نعمت كنند و فراموش كنند او را ....
بيناست ، شنواست ، دانا و عاشق انسان ، عاشق زيبايي ، عاشق شادي و لذت ، عشق مي ورزد به انچه كه افريده است ، عاشق است بر خود مي بالد براي افرينش چنين معشوقهايي و به خود شادباش و مباركباد مي گويد و زمزمه مي كند :( فتبارك الله احسن الخالقين .... ) .....
تمام معشوقهايش را به يك چيز مي خواند كه براي ان افريده شده اند و دعوتشان مي كند براي رسيدن به واژه ي عظيم و زيباي عشق .... عشق .... عشق ....
اري عشق همان واژه اي كه تمام هستي را در خودش معنا مي كند و مي اموزد به ما كه زيبايي عالم جز زيبايي اين سه حرف چيز ديگري نيست .... اري ( ع ش ق ) .... تمام هستي را برايمان معنا مي كند ....
خوش بحال انكه مي داند عاشقي هميشه چشم براه ، خيره به در در انتظار امدن معشوق منتظر است .... خوش به ان معشوق و عاشق كه چنين اند براي هم ....
نمي دانم چه حسي است خستگي ۲۵ ساله ي زندگيم برون رفته و شعفي تمام وجودم را تسخير كرده كه زبانم قاصر از بيانش خواهد بود ....
فقط مي گويم با انرژي الانم بي گمان تمامي ارزوهايم محقق خواهد شد شرط انكه بخواهم و مي خواهم و مي رسم به يقين .... به قول داداش گلم كاك پيمان بدانيم كه غير ممكن ، غير ممكن است .... و من با تمام وجودم به ان ايمان دارم و ما غيرممكن را غيرممكن مي دانيم ....
به اميد ازادي انسان ....
يا حق وصالت را جوييم بهشتت پيشكش .....
نوشته شده در جمعه هفتم دی 1386ساعت 2:33 توسط آمانج عزيزي
|
اسلام دين ازادي و صلح و دوستي است و هر گونه تجاوز را كه موجب مرگ انساني شود محكوم خواهد كرد ....
اسلام دين دوستي است و هيچ مسلماني ترور را قبول نخواهد داشت ....
اسلام مي گويد اگر كسي جان كس ديگري را بگيرد مانند ان است كه جان تمام انسانها را گرفته باشد ....
به عنوان فردي مسلمان حمله ي تروريستي و وحشيانه ي به اسم راديكال هاي مسلمان يا همان افراطي هاي مسلمان كه هيچ بويي از انسانيت نبرده و مسلمان را نمي دانند يعني چيست و چه مي گويد را به شدت محكوم خواهيم نمود و شهادت خانم بوتو را به سوگ خواهيم نشست ....
تروريست ها مسلمان نبوده و نيستند بلكه وحشيان و خراني هستند كه ناجوانمردانه و احمقانه راهي را مي روند كه به خيال خامشان ان راه راه انسانيت است اما غافل از انكه انان اسم انسان را يدك مي كشند و براي رسيدن به اهداف ناجوانمردانه شان اسم اسلام را به يدك مي كشند ....
بي نظير بوتو از ميانمان پر كشيد اما ايده هايش و مبارزات انساني اش همواره در يادها باقي خواهد ماند و يادش جاودان در تاريخ مي ماند ....
بوتو و هزاران هزار بوتو مي ميرند اما راهشان هموارتر مي شود تا كه ايندگان به اني برسند كه ارزوي بي نظير ها بوده است ....
يادش گرامي و راهش بادوام ....
الفاتحه مع الصلواة
نوشته شده در پنجشنبه ششم دی 1386ساعت 22:12 توسط آمانج عزيزي
|
صدايت خفه شده و خاموش خاموشي .... همراهانت نيستند ....غربت است و بي كسي ....
تنها چيزي كه برايت مانده همان نداي قلبت كه سالهاست با نفسهايت اشنا و ديگر هيچ ....
اوست به تنهايي ارامش را به وجودت مي بخشد و زير لب در گوشت هميشه و در همه حال در تمامي لحظات تلخ و به ظاهر شیرین زندگيت نجوا مي كند و مي گويد نه تو تنها نيستي ....!!!!
نه نه نه نه ....!!!!
تو تنها نيستي ....!!!!
تو تنها نيستي ....!!!!
تو تنها نيستي ....!!!!
تو تنها نيستي ....!!!!
امشب تمام سرزمين كوردستان .... كوههاو تمامي درختانش ، سنگها و رودهاي روانش ، برفهايي كه ارام ارام فراز قله هايش را كفن پوش مي كنند و خاك ان كه پر از گلهاي سرخ ، تشنه ي ازادي كه حكايت از سالها مقاومت و مبارزه و در خون غلطيدن فرزندان پاك ان سرزمين را دارند .... همه به سوگ انچه نشسته اند كه تو دم از ان مي زني .... بدونه انكه حتي قدمي به جلو برداشته باشي و روز به روز افسرده تر و غمگين تر به فكر چاره اي .... و كنج عزلت گزيده اي .... بي خبر از انكه بداني ....
تو تنها نيستي ....!!!!
همه با تواند .... از جنس تو .... از خاك تو .... از خون تو .... و از ديار نااشناي غريب تو ....
با اين تفاوت كه تو حس كرده اي انچه را كه مي گويي و با دوستانت نشسته و مي گويي و سيگار بدست در عين اينكه اشكهايت را مي بيني كه از گردنت سرازير مي شوند و سينه ات را از غبار درد خواهند زدود .... و فارغ از انكه راهي كه مي روي به تركستان است و نه كوردستان .... اما .... اما فراموش نكرده اي كه اين ديگرانند كه مي فهمند و دركش مي كنند و بجاي اشكهايشان قطرات خون تسكين قلب هاي ناارامشان خواهد بود ....
باز سيگاري را بيرون مي اوري و پك هاي عميقي بر ان مي زني تا كه ارام گيري .... !!!!؟؟؟؟
زهي خيال باطل ....!!!!
ارامشي ناخوداگاه باز به سراغت مي ايد ....
نمي داني اين ارامش در خفقان روزگار پايدار مي ماند يا اينكه طوفان روزگار انرا باز با خود خواهد برد به دوردستهايي كه دست هيچ انسان ازاده اي به ان نرسد ....!!!!
چيزي به ذهنت نمي رسد جز انكه تو زنده اي و مي خواهي زندگي كني ....
زنده اي براي زندگي كردن نه كه زنده باشي براي زيستن ....
زنده اي كه تخريب كني همه چيز را .... حتي خود وجوديت را .... كه از نو بسازي انچه را كه مي خواهي ....
باز ندايي مي ايد كه تو مي تواني ....!!!!
اين نداي قلبم نيست از دوردستها مي ايد .... نكند ندای كوردستان است .... نمي دانم ....!!!!
باز زنده مي شوي و مي انديشي كه چرا زنده اي !!!!؟؟؟؟
اري شايد كه ....!!!!
زنده اي كه ازداي انسانيت را لمس كني و در ان غرق شوي ....
زنده اي كه در بازي روزگار خود مهرهايت را انتخاب كني و خود حركتشان را سامان دهي تا چون گذشتگانت مات نشوند ....
زنده اي كه بداني امدنت بهر چه بود .... رفتنت بهر چه .... ماندنت بهر چه ....
طبق معمول گيج مي شوي و به روزمره گيت مي انديشي كه غبار بس عظيم سرتاسر زندگيت را در بر گرفته كه رويش جوانه ها در بهار نزديگ مرگ روزمره گيت را به انتظار نشسته اند ....
نمي داني چه بگويي نايي برايت نمانده كه: فرياد زني ....!!!!
اهسته و بدونه انكه كسي بشنود صدايت را زير لب براي خود زمزمه مي كني :
ازادي انسانيت صلح و دوستي حق ماست و مرام ما ....
ناگهان تصاوير بمباران روستاها و انسانهايش توسط اناني كه مرگ انسانيت را به انتظار نشسته انددر ذهنت تداعي مي شود .... كوهها و درختهاني كه در سرزمين بي دفاع كوردستان در اتش خاكستر مي شوند و از جايي اعتراضي نمي شنوي حتي اناني كه دم از محيط زيست و حراست از محيط زيست مي زنند چه رسد به اناني كه به فكر انباشت كيسه هايشان هستند .... اما خود با واقعيت كنار مي ايي و انرژيت راچند هزار برابر مي كني و با صداي بلند فرياد مي زني :
انسانيت ، ازادي صلح و دوستي تحفه ايست كه ناچار خود بر جهانيان خواهيم بخشيد ....
پس تا ازادي ....
به ياد شانزده اذر پارسال با خود زمرمه مي كني :
ئه ي كوردستان
ئه ي شاري من
ئه ي ئه وينم
ولاتي من
ئه بي روژيك ، مني غه ريب
له باوه ش تا
ببم به قين ، ببم به ژين
نوشته شده در دوشنبه سوم دی 1386ساعت 3:5 توسط آمانج عزيزي
|
راس مي گي عزيز من ، قبول دارم اما خودت شايد بهتر از هر كسي بدوني چرا من بعد ۲۵ سال تمام كوردي بلد نيستم بنويسم ....
اره خودمم نرفتم دنبالش اما دغدغه اصلي خودمم هستش ....
راستي تو نمي توني بگي من كوردي اشتباه نوشتم چرا كه اولا ما كوردها اجازه نداريم يه كتاب رسمي داشته باشيم ، بعدشم اين و مي دونم زبان نوشتاري ما كوردها سوراني هستش اما كدوم لهجه اش .... مي توني بگي به من كدوم لهجه اش .... اون چيزايي و كه من نوشتم و تو نفهميدي لهجه منطقه خودمونه ....
بعدشم اين بدون ادم كه تو غربت باشه و همدماش همزباناش نباشن يواش يواش بعضي كلمات كوردي يادش مي ره و از زبانهايي كه بر او حكم مي كنن استفاده مي كند ....
كاك سواره ده ناسي كتيبه كه ي زور ووشه ي فارسي تيدايه چونكه زور له تاران ژياوه ....
نوسينه كه ي منيش چونكه قتابخانه كوردي نه ريوم ليم ببوره .... دوايا ئه ويچه من به زماني عاميانه فره تر پيم خوشه بنوسم نه زماني كتيبي خومان ئه براي به ريزم ....
له م كات ه ده رگيري كتيبي ئه رشه دم به چاوان كوردي باش تر ده نو سم ....
از دوست همزبانمم تشكر مي كنم كه من و لايق دونستن و برام نظر دادن ....
نوشته شده در شنبه یکم دی 1386ساعت 20:42 توسط آمانج عزيزي
|
 |
POWERED BY BLOGFA.COM |
|