انسانیت ازادی صلح ودوستی مرام ماست |
دوست دارم دودش را
سبك مي شوم با ان
غصه هايم را مي سپارم به او
اين چوب خشك را دوست دارم من
چون نيست خائن
با من است هميشه
همزاد غم است
غم كه امد
اونيز حاضر است براي بردنش
من غمم و همزادم سيگار است
نيشتمان
۸۴/۶/۲۶
غروبي غريب بود
تهران
خوابگاه
يادش بخير،۹سال پيش بود ۱۶سال بيشتر نداشتم با دنيايي پر اميد،عشق،ارزو ،و سرشار از انرژي،از سيگار لذت مي برم با هاش حال مي كردم و مي كنم....
بهم نخند ،گله نكن،نگو ديونه است ،خله،مسته ،نئشه است،عاشق عاشق ....
عاشق ازادي ،انسانيت ،دشمن خفقان و تاريكي ،بدنبال روشنايي است هر چه بيشتر مي گردي با تمام وجودت حس مي كني كه روز به روز از روشنايي دور مي شي و به تاريكي نزديك تر....
اره درسته ،راس مي گي از عقده است از كم ظرفيتي ،از بي هويتيه كه پناهش شده سيگار و هزاران كوفت و زهر مار ديگه....
يادت رفته ۱۶ سال بيشتر نداشتم خودت اين و دادي دست من كه عقده هام و خالي كنم ،كه ديگه فكر نكنم ،چرا اجازه ندارم سرزمين مادريمو ببينم،چرا بلد نيستم با زبان مادري بنويسم ،چراهميشه پر غم خفقانم ،كه فكر نكنم شهيد يعني چه؟كه فكر نكنم گردوندن پيكر يك انسان ازاديخواه يه معلم يعني چه؟....
اينودادي دستم كه بدونم هميشه بايد پر غم بود هواي اينجا الوده هستش به اندازه كافي ديگه بوي تعفن سيگار توش گم مي شه....
كاش مي توانستم فرياد بزنم كه درد داشتن سخت است و نتوانستن كنار امدن با ان سخت تر ،كار از كار گذشته است ،هيچ كس نمي تواند دردم را دوا كند مگر انكه خاك سينه اش را بشكافد وغصه هايم دردهاي انسانيم با خودم دفن شود....
به اميد روزهاي خوش در هواي پاك زندگي....
انسانيت ،ازادي،صلح و دوستي مرام ماست....
به اميد انروز.........................................................
يا حق
نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم آبان 1386ساعت 22:34 توسط آمانج عزيزي
|
چند ديقه پيش از خواب بلند شدم ،دانشگاه كلاس نداشتم و نرفتم .رفتم دست و صورتم و بشورم دستم بردم لاي موهام....
واي چي ديدم باورم نمي شدموهام سفيد شده ، فكر نمي كردم به اين زودي موهام سفيد شده باشه حالم گرفته
شد ، به اين زودي باورم نمي شد....هر تار مويي از سرم كه داره سفيد مي شه بهم مي فهمونه
فرصتها از دست داره مي ره ....كجاييييييييييييي توووووووووووووو....
بغض گلو مو گرفت نزديك بود گريه ام بگيره ....
زير لب زمزمه كردم: گر چه ما به ظاهر جوانيم ،سالهاي سال است كه درين سرزمين كسي رنگ جواني را نديده ما هم يكي از اونا....
چون مي گذرد غمي نيست ....مهم ان است كه بداني چگونه گذرانده اي....
به اميد ازادي انسانيت صلح و دوستي
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386ساعت 12:27 توسط آمانج عزيزي
|
تولد تولد تولد تولدم مبارك
۲۵ سال تمام از بهار زندگيم به سر امده ومن همچنان گفته ومي گويم :
زندگي را بسر مي برم نه چنان باب دلخواه خود، انچنان مي زيم كه عشق ودوستي، صلح و صفا ،انسانيت و صداقت و هر انچه را كه موجب ازادي انسان شود را زنده خواهم كرد....به اميد ان روز....
انچنان كه بايد و شايد فرصتهاي زندگي را مغتنم نشمرده ام و نتوانشته ام هنوز از خود راضي باشم ،تمامي تلاشم را كرده ام و خواهم كردبه اميد ان روز كه رتبه ي يك ارشد مددكاري را اورده باشم و نيز بتوانم در اينده نماينده اي باشم براي ملتم كه خدمت كنم به انان و به انسانيت و به عشق و ازادي
الهي به اميد تو.....
يا حق....
بژي كوردستان
بژي نيشتمان
بژي رزگاري
بژي ئينسانيت
به هيوام ئازادي و رزگاري مله ته بسته زمانه بن ده سته كه م به چاوانم ده بينم....
كوردستان رزگاريت ئامانجي ژيانمه....
نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آبان 1386ساعت 19:52 توسط آمانج عزيزي
|
امدم دنيا تنهاي تنها
گريان وعريان اواره و يلان
نبود همدردي نبود همرازي
چرا خدايا ؟!
امدم دنيا؟!
همراز من كو همدم من كو
نيست انساني
نيست انساني
نيشتمان
۸۵/۲/۱۶
تهران
نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 20:39 توسط آمانج عزيزي
|
سكوتم امروز فرياد فرداست
جبر روزگار گفته كه امروز
باشم بي صدا
ساكت و ارام
پيشه كنم من سكوت را امروز
چرا كه فردا باشد روز من
سكوت ندارد سودي برايم
اگر بيايد برايم فردا
مي زنم فرياد فريادي بلند
كه بشكنم من سكوت ديروز
كه بگويم من چه بود سكوتم
درونم چه بود
از چه بود ان روز
فرياد سكوت
مي زنم فرياد فرياد بلند
كه بشكنم من اصوات عالم
كه بشكنم من ديوار عالم
ديوار عالم
نيشتمان
۸۶/۱/۲۲
تهران
از غم نامردميها بغض ها در سينه دارم
بكوشيم تا ازادي را براي ديگران و ايندگانمان به ارمغان اوريم
تا چون خود و اطرافيانمان پر درد و سكوت و ترس نباشند.
به اميد روزهاي ازادي براي انسانيت.
نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 22:24 توسط آمانج عزيزي
|
ما تاريكئيها را تجربه نموده ايم ما با تاريكي يكي شده ايم و از ما جدا شدني نيست نبوده و نخواهد بود مي خواهيم تجربه كنيم انچه را كه تا بحال تجربه ننموده ايم خدايا ما رو با روشنائيها اشنا گردان كه در ان بمانيم و با ان اخت شويم ....
اموزگار به شاگردش مي اموزد كه چگونه روزگار را بگذراند واي بحال ان كس كه روزگار به او بياموزد كه چگونه زندگي كند....
واي بحال ان كس روزگار به او بياموزد ازادي چيست؟ مبارزه يعني چه؟عشق يعني چه؟انسان كيست؟ازاده كجاست؟....
نياموخته ها رو از زندگي اموختيم نيامو خته ها رو كاش از كتاب ها مي توانستيم بياموزيم امده ايم كه بيامو زيم و بياموزانيم به انسان كه ما زنده ايم و زنده خواهيم ماند چرا كه مي خواهيم انچه را كه اموخته ايم به انسان دهيم نه انكه روزگار غدار ان را به تو پيشكش كند كاش مي توانستم انچه را كه در دلم هست بر روي قلم بياورم و بنويسم هر انچه را كه ازارم مي دهد مي رنجاند مرا و در جولان روزگا ر مرا خرد مي كند....
روزهاي سختي را تجربه نموده ايم هرگز چنين روزي را با چنان سختيي به سر نبرده ام سخت است كنار امدن با اين روزهاي سخت. ما كه تجربه نموده ايم بار هاي بار كه بايد با زندگي كنار امد كنار امده ايم و مي اييم . اگر تمامي جهان و تمامي انسان ها بگو يند كه برخلاف رودخانه شنا نكنم هرگز براي يك لحظه هم در مورد انچه كه گفته اند تفكر نخواهم كرد و راهي را كه يافته ام دنبال خواهم نمود تا كه تغيير دهيم مسير رودخانه را و همه را با خود هماهنگ سازيم ....
ما امده ايم كه تخريب كنيم و از نو بسازيم جامعه انساني را ....
به اميد ان روز
يا حق
نوشته شده در پنجشنبه هفدهم آبان 1386ساعت 14:33 توسط آمانج عزيزي
|
بجاي انكه در فكر رفع كيش باشم به فكر مات مي افتادم
هرگز امروز را فراموش نخواهم كرد اري كيش و مات شدم
راه فراري نبود چنان خوردم زمين كه حتي فرهاد كوه كن جدم ان را تجربه نكرده بود
كاش مي مردم و چون فرهاد ناله سر نمي دادم
اري امروز من اعتراف مي كنم براي اولين بار در زندگيم مات شدم مات مات
چقدر دير مات شدم ديگر فرصت جبران نيست
ان چنان وقتي مات شدم كه نايي براي رفتنم نمانده و نيست تفكرم مرده خودم مات و چشمانم هميشه كيش...........
گذشته را من باختم باختم باختم
اما روزگار به من اموخته است اي فرزندم
فراموش نكني
از گذشته بياموز
در حال زندگي كن
و به فكر اينده باش
ولله قسم ديگر نمي گذارم به همين راحتي مات شوم حتي اجازه ي كيش هم نمي دهم مگر انكه غفلت كنم.....
زنده باد ازادي
زنده باد انسانيت
زنده باد عشق
زنده باد تفكر
نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم آبان 1386ساعت 22:56 توسط آمانج عزيزي
|
از بس نوشتم و نوشتم پاك خسته شدم .....
از همه چيز خسته شده ام....
حتي ديگه سيگارم ارومم نمي كنه.....
از امروز مي خوام برا ارشد شروع كنم .....با پشتكار وايماني كه من به خودم دارم سال ديگه باعنايت حق رتبه ي يك ارشد مددكاري اجتماعي علامه طباطبايي عشق منو خواهم اورد به اميد روزي كه من به ارزوم رسيده باشم و از خوندن اينا لذت ببرم و بر خودم ببالم.............و گذشته ها رو حداقل جبران كنم.......... به اميد انروز...........ياحق.
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 17:20 توسط آمانج عزيزي
|
امانج تو كي ؟
له كيووه هاتوي؟
كي ناوي نياوي؟
ولاتت له كويس
مه رامت چيه
چي ده كه ي ئه لعان؟
بيرت له كويه ؟
ته مه نت چه ن ساله؟
مالت ها له كوي ؟
ئائينت چيه؟
رابه رت كي يه؟
ژيانت چونه؟
رازيت تو له خوت؟
گه ره كته چي بكه ي؟
تو جوابم بده
با من بزانم ره فيقم كي يه!!!!
جوابت ئه ده مو نازداري نازم
ئه من كو ريكم بيست و چوار ساله
له كوردستان دا هاتومه دونيا
باوكي كوردستان
وتي پيم هيرش
مه ردم ده لين پيم ئه و ناوي نياوي
ولاته كه ي من كوردستانه كه م
مه رامه كه ي من نيشتمانه كه م
ئه لان خويندكارم
بيرم ئازادي ومافي مروفه
زه وي خوا مال مه
ئا ئينم ئيسلام
رابه رم ئه وه دوا يا مو حه م مه د
ئيستا گه ره كمه بو ئا مانجه كه م
تي كي به م له يه ك ژياني تالم
به هاوده ردي ئه و خاق كاينات
به تيكوشانو به بي ده ردي دل
بو سه ركه وتنم
را ئه پرم من
را ئه پرم من
تاران
به فرانبه ري ۸۵ مالي خومان
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 17:15 توسط آمانج عزيزي
|
نشستم باز
گرفتم فال
گفته نرو دنبال يار
نمي خواهم نمي خواهم
بشم عاشق بشم شيدا
دل من باز هوس كرده
بشه عاشق بشه شيدا
دل تنهاي پر دردم نبايد تو
بشي عاشق بشي شيدا
يادت رفته كه خود گفتي
در دل را بسته دنيا
ببند در را ببند در را
كه باشي تو تك و تنها
كه باشي تو تك و تنها
نیشتمان
۸۵/۹/۷
تهران ـــ خوابگاه
غروبي غم انگيز بود كلاس داشتيم در تاريكي ان
غروب تو راه دانشكده به خوابگاه بودم ترافيك
سنگين تهران و نظاره مي كردم و فكرم سر كلاس
بود كه اينا باز يادم افتاد....
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 16:54 توسط آمانج عزيزي
|
بيقرارم من امشب
اشفته و پريشان و پر ز دردم من امشب
ز جبر روزگارو تنهايي خود
ز اه و ناله و فرياد هر شب
بي فروغ و بي طلوع و بي نمازم من امشب
زنامردان چوب بدستان
شلاق زنان زنجير كنان
اسيران تخت ديروز هو س ران شب امروز
فارغان درد ديروز عاشقان ريش امروز
گله دارم گله دارم
از جماعت گله دارم
زخود امشب گله دارم
اشفته و پريشانم
اشفته وپريشانم
نیشتمان
۸۶/۴/۲۳
تهران ــ سبلان
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 16:47 توسط آمانج عزيزي
|
كاش مي شد عقربه ي زمان را نگه داشت....
كاش مي شد عقربه ي زمان به عقب برگردد....
كاش مي شدكه شب هرگزنبود....
كاش مي شد ارزوها را فراموش كرد....
كاش مي شد گذشته رافراموش كرد....
كاش مي شد خاطرات را فراموش كرد....
كاش مي شد تنهايي را فراموش كرد....
كاش مي شد گريه را فراموش كرد....
كاش مي شد عقده ها رو فراموش كرد....
كاش مي شد زندگي را فراموش كرد....
كاش مي شد زن را فراموش كرد....
كاش مي شد درد را فراموش كرد....
كاش مي شد لذت رافراموش كرد....
كاش مي شد خانواده را فراموش كرد....
كاش مي شد سرزمين را فراموش كرد....
كاش مي شد انسان را فراموش كرد....
كاش مي شد فرياد رافراموش كرد....
كاش مي شد دوستان را فراموش كرد....
كاش مي شد دنيا را فراموش كرد....
كاش مي شد خدا را فراموش كرد....
كاش مي شد ديروز را فراموش كرد....
كاش مي شد فردا را فراموش كرد....
كاش مي شد عشق را فراموش كرد....
كاش مي شد عينك را فراموش كرد....
كاش مي شد دانايي را فراموش كرد....
كاش مي شد حرفها را فراموش كرد....
كاش مي شد طعنه ها را فراموش كرد....
كاش مي شد ظلم ها را فراموش كرد....
كاش مي شد مدرسه را فراموش كرد....
كاش مي شد دل را فراموش كرد....
كاش مي شد غربت را فراموش كرد....
كاش مي شد كبوتر را فراموش كرد....
كاش مي شد همه را فراموش كرد....
كاش مي شد زمان را فراموش كرد....
كاش مي شد خود را فراموش كرد....
كاش مي شد خود را فراموش كرد....
بدان اي دلبندم ادمي گر انچه را كه گفتم فراموش كند دگر توفيري باحيوان نخواهد داشت پس بيائيم وفراموش نكنيموفقط انچه كه بر ما سنگين است با ان كنار بيائيم.......................
روزگار به كامتان.
تهران-سبلان
شانزدهم تير هشتادو شش
روزهاي بسيار بسيار بسيار سختي بود براي من................
اميدوارم هيچ وقت اين روزها را تجربه نکنید ....
نیشتمان
۸۶/۵/۱۶
تهران ــ سبلان
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 16:37 توسط آمانج عزيزي
|
دلم تنگ است و براي دل تنگيها و دردهايم به نوشتن ودرد دل با خود رو اورده ام دست به قلم شدم طبق معمول هميشه تا بنويسم انچه را كه دغدغه ي هر روز و هر شبم شده است.............
الهي تو كه گواه و شاهد كارهايماني گناهان و اشتباهات ما را عفو بفرما الهي امين
از در خانه كه بيرون مي روي چه ها كه نمي بيني ...........
جوانهايي با چنان مدها وادا واطوارهايي كه از گفتنش شرمم مي گيرد.....
چنان لباس ها و پوششي كه اگر ادمي توجه كند همان بهتر كه اصلا نمي پو شيدند.....چرا كه تمام اندام هايشان ....
خداوندا چند روز قبل پسرهاي دوازده سيزده ساله اي را ديدم كه چه ها نمي كردندمتلك گفتن دست .....ان هم در شهري پاك شهري شهيد پرور شهري از شهرهاي كوردستان نمي دانم بر سر ما چه مي خواهد بيايد هميشه در خانواده هايمان حرف از انسانيت وپاكي و صداقت است اما چرا ما در عمل............... بماند شايد كه................
دختر هشت نه ساله اي كه با هزاران عشوه و غمزه و ناز از كنار ادمي رد مي شودمگر اين دخترك معصوم چه مي خواهد بگويد مگر او هم چيز ي مي داند يا او هم مي فهمد انچه را كه ما مي دانيم.....
مي دانم حرفهايم خنده دار و پيش پا افتاده اند اما بحث من بحث عشقه بحث پاكيه بحث انسانيته و هزاران هزار مسائل ديگر.....
در اين جهنم روشن كه همه به ظاهرخود را پاك و بي الايش نشان مي دهند داراي تصويري وحشتناكند كه ائينه هم از اينكه صورتشان رابه انان منعكس كند شرمش مي گيرد به قول معروف در صورت پاك وسيرتي بسيار زشت و درنده خو چونان گرگان گرسنه ..................
اين و يادش بخير روزي نوشتم كه هنوز معلوم نبود من مددكاري قبول مي شم اصلا نمي دونستم مددكاري يعني چه فقط مي خواستم يكي از دانشگاهها ي تهران قبول بشم.....
الان سه سال و اندي از اون روز گذشته و من الان دارم مددكاري اجتماعي مي خونم همون چيزي كه سالها دغدغه ي ذهنم بود اميدوارم بتونم به جامعه ام كمك هر چند ناچيزي بكنم.........به اميد روزها ي خوش و گرفتن ارشد مددكاري در علامه و دكتري در خارج كشور..............
يادش بخير ۲۵/۵/۱۳۸۳
اورامانات
نوشته شده در سه شنبه پانزدهم آبان 1386ساعت 16:17 توسط آمانج عزيزي
|
لاي هه لوي به رزه فري به رزه مژي چون بژي شه رته نه وه ك چه نده بژي
بيائيم و زندگي كردن را ازعقاب ياد بگيرم بر اوج اسمان پرواز كنيم و مهم نباشد چقدر زنده ايم مهم ان باشد كه چگونه زندگي كنيم و روزگار خود را چگونه بسر بريم ....................................
پيشكش به كوردستان
نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آبان 1386ساعت 19:56 توسط آمانج عزيزي
|
از همه كس نامردي مي بارد
حربه ي مردم شده طعنه
روزگار غريبيست
ازادي يعني با مردم بودن
ازادي يعني پايين نگه داشتن سر
ازادي يعني منافع خود
ازادي فردي شده است
كنار هر واژه ي ازادي
بيداد مي كند جور وستم
تا تو ازادي را از ياد ببري و توسري خور باشي
انكه قدرت داشت ازاد است
انكه بدنبال ازاديست در خفقان است
من هنوز بدنبال معني انم
مي تواني بگويي به من
ازادي چيست؟!
نیشتمان
۸۴/۷/۶
تهران ــ پازوکی
نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آبان 1386ساعت 0:22 توسط آمانج عزيزي
|
با ان تازه مي شود دردهايم
غروب همدرد من است
صبح خواهد امد
مي دانم كه ....
انروز خواهد امد
كه من با چشمهايم
ببينم پايان غروب را
ودميدن صبح را ....
نیشتمان
۸۴/۶/۲۰
تهران ـــ پازوکی
به اميد روزي كه تمامي انسانها غروب ظلم و طلوع ازادي را با تمام وجودشان حس كنند ....
نوشته شده در دوشنبه چهاردهم آبان 1386ساعت 0:17 توسط آمانج عزيزي
|
اصلا ازادی معنیش چیست ؟! ایا هر انچه را که بیندیشیم و بر زبان اوریم ازادیست یا اینکه ازادی ان است که دهنمان بگند و بو کند و نتوانیم بگوئیم ما انسانیم و حق زندگی داریم ....
هميشه در همه حال كه خسته مي شوم دست به نوشتنم مي زنم كه خستگيم كمتر شود يا مرهمي باشد براي دردهايم ....
هرگز نمي خواستم بنويسم براي ديگران ، باز هم براي خود مي نويسم ، از خودم ، و از ارزوهايم ارمانهايم مي نويسم ....
به اين دنياي مجازي پناه اورده ام تا كه شايد اينجا بتوانم انساني را بيابم ....
هنوز كه هنوز است ترس دارم و نمي توانم بنو يسم هر انچه را كه مي خواهم .... ولي اتشي به جانم افتاده كه اگر كمي ننويسم به يقين تمام عالم هستي را خواهد سوزاند ....
مي نويسم تا ازادي و براي ازادي ....
به اميد دنيايي ازاد ، انساني و پر از صلح و دوستي ....
...................................................................................................................................
لاي هه لوي به رزه فري ، به رزه مژي
چون بژي شه رته نه وه ك چه نده بژي
....................................................................................................................................
كوردستان ومردم ان بدنبال ازاديند همان كه تمام دنيا از ان مي گويند و سنگش را به سينه مي زنند ....
با اين تفاوت كه كوردها هميشه مدافع حقوق خود بوده و هستند و هيچ وقت تجاوز به حق هيچ موجود زنده اي نداشته و ندارند ....
ايا به نظر شما دفاع از حق انساني تجاوز است و مستحق اين همه
ظلم و کشتار و انفال و زندان و شکنجه ....
بيائيم تعصب ها را به گوشه اي نهيم وبينديشيم كه برا چه به
اين دنيا امده ايم و رسالتمان چيست و چه كنيم كه ايندگان نفرينمان نكنند ....
كوردستان و دليرانش:
ازادي ، انسانيت ، صلح و دوستي مرامشان بوده و هست ....
يا حق ....
نوشته شده در یکشنبه سیزدهم آبان 1386ساعت 22:1 توسط آمانج عزيزي
|
اري
واژه اي که کبوتر نماد ان است
ازادی
ازادي براي انسان
انسانيت
وبراي همه
................
مي جنگيم تا ازادي
نه با خون
نه با تجاوز
مي جنگيم تا ازادي
با قلم
تفكر و تدبر
...............
پس
تا ازادی
...............
 |
POWERED BY BLOGFA.COM |
|